Prędzej czy później ten temat sam wypłynąłby na wierzch, więc stwierdziłam, że równie dobrze sama mogę go założyć. :'D
Saga o HP jest znana z wielu dobrych rzeczy i równie wielu złych, opinie recenzentów od zawsze były różnorakie, niektórzy spisują tę książkę na straty już po pierwszym rozdziale, a niektórzy szaleją na jej punkcie przez kilka lat.
Ja ani nie szaleję, ani nie potępiam, aczkolwiek lubię. Naprawdę lubię. Cokolwiek by o HP nie mówili, dla mnie Rowling jest już klasykiem. Może nie ma stylu jak Sienkiewicz, ale pisze tak przystępnie i miękko, że nic, tylko czytać. W dodatku, mimo częściowej przewidywalności, fabuła jest cud, miód i orzeszki. O dziwo powtarzalność w pierwszych tomach bynajmniej mnie nie odrzucała, to ostatni był trochę... ble. Wolałam Hogwart, a nie jakieś mroczne organizacje antyrządowe. .n.
Co do kontrowersji, to 90% z nich uważam za totalne bzdury, niezależnie czy chodzi o wąty ze strony Kościoła, czy o spekulacje na temat aktorów z wersji kinowych w tabloidach. O ile to pierwsze to po prostu efekt nadmiernej wrażliwości ze strony pewnej grupy ludzi i potrafię to zrozumieć, to plot z kolorowych pisemek po prostu nie znoszę. No, ale trzeba jakoś z tym żyć, zwłaszcza, że Potter jest wręcz niesamowicie, groteskowo popularny.
Swoją drogą - Snape jest mój.

Snaperko, snaperko, daleko nie zajdziesz, nie wiem ile już fanek mówiło, że snejp jest ich i tylko ich.
Sagę HP lubię tak jak się lubi dżem truskawkowy - może być, ale i tak wolę czekoladę albo rurki z kremem. Fabuła jest moim zdaniem do kitu, nie dość, że lamersko przewidywalna, to też lamerska pod tym względem, że pierwsze tomy możnaby streścić w dwóch książkach i też by było dobrze.
Bohaterowie to inna bajka, połowa z nich jest wręcz bajecznie rozpisana. Najbardziej lubię Syriusza, Lucjusza i Draco, bo są dziwni. Snapem nie pogardzę, ale daleko mu od ulubieńca, taki sztampowy mhroczny jak cholera profesor. :F

"Harry Potter" po raz pierwszy wyszedł w Polsce, kiedy miałam siedem lat i rok wcześniej nauczyłam się płynnie czytać. Jest to więc trzecia "poważna" książka, którą wzięłam do ręki (po "Muminkach" i "Opowieściach z Narni") i przyznam szczerze, ze często przeżywałam wszystkie przygody razem z Harrym - szlaban u Snape'a, nienawiść czarodzieja do tegoż nauczyciela, nocne eskapady korytarzami i ucieczki przed Filchem... Z pewnością będę bronić honoru sagi, jakkolwiek nie podobałby mi się siódmy tom i fakt uśmiercenia Dumbledore'a, Snape'a i Freda. (!)

PS Czy to tylko ja, czy inni też zauważyli eliminowanie przez Rowling samych najfajniejszych bohaterów?

Zabijała tych, którzy najszybciej stali się popularni, żeby podnieść poczytność serii. Z jednej strony - efektywne, z drugiej strony - trochę żal. Po śmierci Dumble'a miałem rzucić serię w cholerę, ale jak zwykle nie wytrzymałem. Warto było do końca, chociaż to że Snape okazał się w końcu dobry i bez skazy było zdecydowanie niefajne. Nie mówię o tym że miał nie kochać Lily, ale mógł mimo wszystko nie być po stronie Dumbledore'a. W dodatku życie Snape'a po wydarzenia z HP byłoby ciekawym materiałem na ficki.
A imiona dzieci Pottera i Ginny były już wyjątkowo żałosne. Wolałbym, żeby nie wpadła kiedyś na pomysł napisania o nich książki... x___x